Thema's
Drama

Blog #5: Naslag

Picture of August
Beeld door August de Leeuw 5 April 2014

Na twee maanden intensieve productie en drie voorstellingen is het Decamerone Project van april 2014 afgesloten. De personages die hun verhalen voor een half uur mochten vertellen gaan terug in de kledingkast, de monologen worden weggeborgen en de makers gaan door naar een volgend project.

De solo’s vervliegen, blijven enkel achter in de herinneringen van de aanwezigen op het Breakin’ Walls festival. Een mooie parallel met de kleur van de voorstelling, waarin het geheugen het enige is wat de boel in stand houdt.

Nu het allemaal voorbij is kan ik terugkijken op het volledige proces dat ik nu voor de tweede maal heb gevolgd.

De personages gaan terug in de kledingkast, de monologen worden weggeborgen en de makers gaan door naar een volgend project

De interviews gingen dit jaar gemakkelijker dan de vorige keer, misschien omdat ik mezelf beter voor had bereid en ik zekerder was van het belang van de informatie die anderen aan me konden geven. Vorig jaar was ik redelijk sceptisch over het gegeven andermans geschiedenis te reconstrueren, maar dit jaar was ik me bewust van het plezier dat juist het puzzelen van het verhaal met zich mee kon brengen.

Nadat ik mijn twee interviews af had genomen ging het creëren van een personage vrijwel probleemloos. Geënt op Arjan Ederveen’s ‘30 minuten: Fout in ‘45’ kreeg mijn versie van Jo een krachtig karakter waarin het verhaal soepel verteld kon worden.

Het vertalen naar de vloer was lastiger dan vorig jaar, aangezien de solo’s meer met elkaar geïntegreerd werden dan de laatste keer. Het moest één stuk worden, een uitdaging voor zowel speler als regisseur. Een ambitieus doel wat naar mijn idee nog niet volledig bereikt is, maar er wel verdomd dichtbij zat. De volgende edities kunnen het Decamerone Project verder onderzoeken, meer mogelijkheden vinden binnen het medium en meer openingen zien in de thema’s.

 

Het moest één stuk worden, een uitdaging voor zowel speler als regisseur

De spelers hebben zich uit de naad gewerkt om de beste presentatie neer te zetten die we konden bereiken, en ik ben er trots op. Iedereen had zijn eigen kwaliteit en kleur:

Philipp met zijn sterke muzikale bijdrage en gevoelige verhaal over pure liefde;

Naomi met haar draai aan een Turkse immigrant en zijn blik op eenzaamheid;

Uriah met zijn heftige terugblik op de hoogtijjaren van de Roxy;

Alles kwam goed tot zijn recht in de voorstelling Kompas.

Na het project ga ik op zoek naar wat theater me nog meer te bieden heeft, maar de Decamerone heeft een plaats in mij veroverd, en zal het voorlopig niet meer loslaten.

Nu alles afgesloten is wordt het tijd voor een welverdiende borrel.

Nazdrovja.

 

Blog #5: Naslag
Terug naar het overzicht