Thema's
Vrijgevig

Brunch met de Heer

Picture of Bonita
Blog door Bonita van Es 31 Mei 2015

Er zijn van die dagen wanneer je totaal in je eigen wereld lijkt te verdwijnen. Dat zelfs het lawaai van schreeuwende baby’s, ruziënde tienermeisjes en verslagen vaders in de hoek van een Primark je niet meer opvallen. Als een schim baan ik mij door de mensenmassa heen naar buiten. Voor het weekend ben ik op bezoek in Eindhoven, een stad die ik alleen maar ken bij naam. Als echte toerist in eigen land strompel ik door de straten op een grijze middag in mei. De winkels zijn nog niet zo vol als de straat maar overal is het gezellig druk. Ik besluit wat meer rust te zoeken en ruil het winkelgebied in voor een straat met cafés. Afgezien van een paar fietsers en verdwaald winkelpubliek ben ik hier met de rust zelf. De eigenaren staan buiten hun etablissementen een sigaretje te roken of grappen met elkaar over voorgaande avonden uit te wisselen. Vlagen van hun gesprekken bereiken mijn oren. “Je had het moeten zien, wat hij flikte dat zie je niet vaak.” “Wacht maar tot ik vanavond langskom, dan zal je nog wel eens zien.” “Die tent van jou, ach man.”

De gesprekken vervagen en ik zie dat ik onderhand bij het Catharinaplein ben uitgekomen. Voor mij staat de kerk, haar torens scherp afgetekend tegen de grijze hemel. Eén van de massief houten deuren staat open. Mijn ouders namen mij vroeger op vakantie mee naar allerlei kerken. Kerkje in kerkje uit, de ene nog protseriger dan de andere. Aangezien ik toch op de toeristische tour ben besluit ik naar binnen te gaan. De kerk is donker en leeg, een paar roosvensters de grootste vorm van versiering. Het gebruik van verschillende soorten stenen geeft het interieur nog enige sfeer. Ik kan mij er wel in vinden, weinig kerken zijn zo kaal van stijl. Ik loop wat rond en mijn oog valt op een kleurige tentoonstelling achter het altaar. Een kleine selectie van kindertekeningen is opgehangen en wordt belicht door moderne spotjes. Terwijl ik de tekeningen aandachtig aan het bestuderen ben wordt ik op mijn schouder getikt. Ik draai mij om en zie een oude kleine man met een ronde bril staan. “Sorry mevrouw maar wij gaan sluiten.” Ik ben zo verbaasd door zijn uitspraak dat ik even niks kan uitstamelen. Ik hoor hoe de voordeur van de kerk dichtvalt, de sluitingsperiode is kennelijk vrij kort. “U mag nog wel de expositie afkijken maar dan moet u zo door de zijdeur naar buiten.” Ik knik, nog steeds te verbaast om een woord uit te brengen. De man loopt weg en verdwijnt in een donker hoekje door een kleine houten deur.

Snel kijk ik naar de rest van de kindertekeningen aan de muur. Ik ben te nieuwsgierig naar de zijdeur waardoor ik naar buiten zal worden geleid. Na de laatste assemblage van kleurige vissen en een teddybeer te hebben gezien sluip ik stil naar het donkere hoekje waar de man zojuist naar toe is verdwenen. De kleine houten deur staat nog op een kier en ik hoor de stem van de oude man. Ik loop naar binnen en kom in een veel lichtere witte kamer. De oude man staat te kletsen met een wat jongere man. “Komt u maar mee mevrouw, dan kunt u hier naar buiten.” De oude man doet één van de andere deuren in de ruimte open en een hofje verschijnt. Ik sta al met één voet op het trapje als de wat jongere man mij wenkt. “Nee hoor mevrouw, komt u maar mee. Het is goed, ik zal haar wel naar de uitgang op het plein begeleiden.” Ik kijk in stilte naar de oude man. Hij haalt zijn schouders op en sluit de deur naar het hofje. Ik weet een geluid van bevestiging te produceren en volg de andere man door een doolhof van deuren. “We zijn er bijna” zegt hij na de derde deur. Hij opent een wit houten deur en ik volg hem op de voet met de verwachting dat ik weer in een gang uit zal komen. Tot mijn verbazing opent de deur naar een eetkamer waar een gezin bezig is aan een uitgebreide lunch. Er wordt gelachen, glazen worden geheven en de tafel is gedekt als bij een kerstdiner. De familie is opperbest gekleed en lijkt op een plaatje van het idealistische Amerikaanse gezin. De wat jongere man loopt dwars door de kamer en de gezelligheid heen. Niet wetend wat te doen volg ik de man en stamel “eet smakelijk” terwijl ik door de ogen van het gezelschap wordt gevolgd. De jongeren man opent een deur in de hoek van de kamer en zegt “Hier bent u dan mevrouw, tot ziens!” Ik loop door de deur en bevind mij plots weer buiten op het Catherinaplein. In mijn eigen wereld op een grijze dag in mei.

Brunch met de Heer
Terug naar het overzicht