Thema's
Open

Buna

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 15 Juli 2016

Tot hoog boven het water strekt de rotswand zich uit. Bovenaan hebben de rotsen een grijze kleur, verder naar beneden lijken ze steeds bruiner te worden. Helemaal onderaan de rotswand is een kleine spleet, van waaruit een wild stromende watermassa de berg verlaat. Onmiddellijk ontwikkelt het uit de berg stromende water zich tot een brede stroom. Een paar stroomversnellingen dragen verder bij aan het geluid van ruisend water wat hier overal hoorbaar is. Het water heeft een blauwgroene kleur, en is glashelder en ijskoud.

Staand op het gladde houten bruggetje dat de watermassa overspant voel ik me wat nietig worden. Nietig en alleen. In de zomer zal het hier druk zijn, maar nu kan ik behalve mijn gezelschap geen andere mensen ontwaren. De terrassen die aan het water liggen zijn opgeslokt door de stroom. Onder het wateroppervlak zijn de tafels en stoeltjes nog te herkennen. Ik vraag me af of het water dit voorjaar ongewoon hoog staat, of dat niemand de moeite heeft willen doen het terrasmeubilair te verwijderen. Een paar coca-colaparasols steken als sprieten nog boven het wateroppervlak uit. Onder de grijze hemel was er überhaupt al weinig reden geweest om ze uit te klappen.

Onderweg wees hij her en der de bijzonderheden van de omgeving aan

Hij is met een stel Ieren weleens de spleet in de berg ingevaren, vertelt hij. In een klein bootje. Toen ze een stuk tegen de stroom op de grot in waren gevaren vroeg een van de Ieren hem of ze er ook bier zouden hebben. Of er niet iemand was die in de grot een bar had gebouwd. Daarna waren ze maar weer omgekeerd, en stroomafwaarts teruggevaren.

Deze plek moesten we meemaken, volgens hem. Spontaan had hij zijn zilvergrijze Peugeot voorgereden, en ons uitgenodigd om op de achterbank plaats te nemen. Onderweg wees hij her en der de bijzonderheden van de omgeving aan. Op een berg de restanten van het kasteel van een hertog, naar wie het landsdeel Herzegovina is vernoemd. In de verte lag, tegen een heuvel, het huis van zijn familie, zo wees zijn vriendin aan. Vreselijk om schoon te houden, merkte ze op. Zoveel kamers. Hij had geknikt, bij wijze van een zwijgende instemming.

Tijdens de rit vertelde hij over zijn werk. Hoe hij muziek maakte met kinderen. Echte diploma’s had hij er niet voor, maar hij was wel behoorlijk ervaren. Hij had een tijd in Vancouver gewoond, waar hij ook nog een dochter had. Ik kreeg zijn kaartje, voor het geval ik in Amsterdam nog mensen kende voor wie hij van belang kon zijn.

Maar we hoefden ons geen zorgen te maken

Ondanks het gebrek aan ander verkeer op de weg had de snelheid van zijn zilvergrijze Peugeot me hoog geleken. Het inhalen van een auto die voor ons had gereden ging gepaard met veel gevloek en getoeter. Maar we hoefden ons geen zorgen te maken. Hij reed al sinds zijn veertiende.

Staand op het gladde bruggetje onderaan de bergwand en de waterbron begrijp ik dat deze plek, naast een rol als islamitisch heiligdom, ’s zomers ook een groot toeristisch potentieel zal hebben. Als de kraampjes en cafeetje open zijn zal dat ongetwijfeld sfeerverhogend werken. Maar nu heb ik dat wat er te zien valt wel gezien. Hij wenkt ons al weer, staand op de deuropening van zijn zilvergrijze Peugeot. Op de terugweg wil hij nog een oude islamitische begraafplaats laten zien.

Buna
Terug naar het overzicht