Thema's
Drama

Busreis

Picture of Micha
Column door Micha Ghorghy 5 Mei 2016

Op het kaartje dat wij gekocht hadden stond dat de bus vertrok om vijf uur vanaf platform één.
En warempel stond de bus al om kwart voor vijf klaar op platform één.
De zon is bijna onder en in het avondrood zien wij de Adriatische zee. We hebben al een hele dag van vliegtuig in, vliegtuig uit, bus in bus uit, achter de rug, en als toetje staat ons nog een vier uur durende busrit door de Balkan te wachten. Mathijs en ik zitten al ruim voor vertrek klaar in de bus voor de zekerheid.
wanneer op een gegeven moment ook de buschauffeur instapt en aanstalten maakt om te vertrekken tel ik de overige passagiers. Zes, dat is niet een hele hoop. Aan de taal die er door de medepassagiers gesproken wordt maak ik op dat het om twee Duitsers, twee Vlamingen, en twee Kroaten dan wel Bosniërs gaat. Vanwege dit geringe aantal passagiers besluiten Mathijs en ik allebei een setje stoeltjes te bezetten.

Volgens het mapje waarop de reis is uitgestippeld reizen wij eerst een heel stuk langs de Kroatische kust voordat wij landinwaarts gaan. Dit klinkt leuk maar doordat de zon nu volledig ondergegaan is valt er niks te zien.
De kustlijn is bergachtig en de weggetjes die wij bereiden zijn smal en hobbelig.
Dit weerhoud de buschauffeur er niet van om met honderdtachtig de haarspeldbochten door te crossen.
Dit zal wel gebruikelijk zijn hier, maar ik vind het allemaal maar wat eng.
Eens te meer omdat het donker is en het ravijn dat ik inkijk diep en steenachtig overkomt.
Ik besluit maar gewoon niet te kijken en mijzelf gerust te stellen met het idee dat de buschauffeur weet wat hij doet.
Na nog enige tijd deze dollemansrit langs de kust te hebben uitgezeten gaan we dan landinwaarts en na niet al te lang komen we aan bij de kroatisch-bosnische grens.

Daar wordt de bus door een douane staande gehouden en gesommeerd om op een parkeerplaats stil te gaan staan.
Een grensovergang, waar zie je dat nog.
We staan naast een wachthuisje waar een drietal dienders hun taken aan het uitvoeren zijn.
Dan komt er een Bosnische douane met een jaren tachtig uniform de bus in en doorzoekt de laadruimten waar niks in zit.
Daarna vraagt hij ons om onze paspoorten of zoals hij het noemde: “document” af te geven.
Hij kijkt deze in en neemt ze vervolgens mee.
Nu ben ik stateloos.
Alsof het een gewonnen trofee betreft loopt de diender terug naar het wachthokje.
Wat hij daar met onze identiteitsbewijzen gaat doen is mij een raadsel, eens te meer omdat hij en zijn collega’s vrijwel direct het hokje verlaten om voor de deur een ogenschijnlijk alledaags gesprek te voeren over het weer of voetbal of zoiets dergelijks.
Misschien bezitten ze hier de allerlaatste apparatuur waarmee het scannen en grondig onderzoeken van onze identiteit en eventueel grijs verleden volledig automatisch gaat.
De Windows 98 computer die ik in het huisje zie staan zet deze theorie geen kracht bij.
Hoe het ook zei, we staan hier nou al ruim een half uur en er lijkt geen schot in de zaak te zitten.
De reis vanaf hier, de grens, tot aan onze bestemming Mostar duurt nog minstens anderhalf uur en mijn linker bil is reeds aan het afsterven.
Toch besluit ik stil te blijven zitten en iedere onverwachtse beweging te vermeiden, je weet maar nooit.
Na nog wat langer gewacht te hebben en de douanes nog een duimpje gedraaid hebben is de tijd blijkbaar om.
Iedereen schiet weer in de werkhouding en de paspoorten worden overhandigt aan de buschauffeur die deze weer aan de passagiers uitdeelt.
De reis kan eindelijk doorgang vinden en we rijden Bosnië binnen.
Wat mij direct opvalt is de staat van het wegdek.
Deze is opvallend goed, daar waar ik wat minder verwacht had.
Zo gladgestreken als in Nederland zijn ze nou ook weer niet maar zo slecht als in, laten we zeggen, Wallonië ook zeker niet.
Dat is maar weer een vooroordeel dat de prullenbak in kan.
Een ander ding dat ook opvallend is, is dat er in vrijwel ieder dorpje dat wij passeren meerdere bakkerijtjes te zien zijn die allemaal zelfs op dit tijdstip, het is inmiddels na negenen nog steeds open zijn.
Men houd hier blijkbaar van broodjes en gebak.
Tot slot valt mij op dat ondanks de verschillende weerberichten die ik gelezen heb, waarin unaniem regen voorspeld werd er nog geen druppel gevallen is.
Dat is een meevaller waar piet Paulusma nog een puntje aan kan zuigen.
Dan zien wij in een dal onze bestemming liggen, Mostar. De lichtjes stemmen mij tevreden.

Busreis
Terug naar het overzicht