Thema's
Censuur

De Kelder

Picture of Tharim
Column door Tharim Cornelisse 9 April 2015

Mijn vader had het me nog zo gezegd. “Niet de kelder laten zien! Niet de kelder laten zien! Niet! De! Kelder!” Hij is makelaar en vraagt me af en toe om aanwezig te zijn bij een open huis. Deze keer ging het om een woning in Amsterdam-Oost, het Ceramplein meen ik mij te herinneren. Geen moeilijke woning volgens mijn vader. Tweede verdieping, nieuwe CV-ketel, leuk keukentje en grappig uitzicht over het plein dat gevuld was met vrolijk spelende kinderen.

En een kelder dus. Maar die mocht ik aan niemand laten zien.

De middag verliep rustig. Langzaam kwamen er steeds meer mensen binnendruppelen. Goede reacties, vooral op het leuke keukentje. Tegen half vijf was het huis leeg, alle bezoekers waren weg en ik had het gevoel dat er ook geen nieuwe meer zouden komen. Tot de deurbel ging. Met mijn van te voren geoefende “telefoonstem” nam ik zo vriendelijk mogelijk de bel op: “U komt voor het open huis?”

Onder aan de trap stond een vriendelijk uitziende man van rond de zestig jaar oud. Een warrig kapsel en een intelligent sikje sierde zijn gezicht. Met een Duits accent legde hij mij de situatie uit. Hij zocht een onderkomen voor zijn dochter die vanuit München eindelijk naar Amsterdam kwam verhuizen. Ja-knikkend inspecteerde hij het huis. Het keukentje was “ganz schön” en de ligging was perfect. Hij wilde alleen nog even de kelder bekijken.

De woorden van mijn vader echoden door mijn hoofd. “Niet de kelder… Niet de kelder…” Ik probeerde mijn Duitse gast te overtuigen dat ik de sleutel was vergeten op het kantoor van mijn vader, maar helaas gaf hij niet op. Hij stond erop dat we samen alle sleutels aan mijn sleutelbos probeerden om de deur naar de berging te openen.

Sleutel nummer drie paste perfect in het slot van de berging, die bestond uit een lange gang met aan beide kanten deuren naar kleine opslagkamers. Al zoekend naar een lichtknopje liep ik angstig de pikkedonkere gang in gevolgd door mijn Duitse vriend. Halverwege de gang hoorde ik een geluid. Klik. Klik. Klik, klik, klik.

Eén voor één sprongen de lampen aan. Ze onthulden tientallen hakenkruizen die met spuitbussen op de muur waren gekalkt… Vol schaamte brach ik mijn handen naar mijn hoofd.

“Ik heb het zo wel gezien denk ik…” mompelt de Duitser.

Op de terugweg naar huis vraagt mijn vader hoe het ging. Met een bleek gezicht hou ik mijn mond dicht. “Je hebt de kelder laten zien he…” zegt mijn vader.

De Kelder
Terug naar het overzicht