Thema's
List

Doolhoven

Picture of August
Beeld door August de Leeuw 19 Februari 2015

Toen ik een middag niet oplette vond ik mezelf plots gestrand in Eindhoven.
Het was koud, regenachtig en het station bood geen toevlucht, dus ik stapte een stad in waar ik eigenlijk alleen de kreet van kende.
Na een tijdje doelloos dwalen stopte ik op het 18 Septemberplein.
Het is een fascinerende plaats, zelfs met een lichte neerslag half gevormde sneeuwvlokken en louter chagrijnige mensen. Geïntrigeerd door de neergeslagen figuren die langs me trokken zat ik een tijdje op een bankje, en stelde me voor dat iedereen die passeerde in een videoclip speelde.
De fietsers die uit een hippe koker kwamen en bijna gelijk uitgleden.
Het meisje dat ongeduldig om zich heen keek en iedere seconde – het viel bijna gelijk met de maat van de muziek die ik luisterde – haar telefoon naar haar gezicht bracht.
De medewerkers van een goed doel in rode pakken die hun kraampje toch maar afbraken vanwege de regen.
Het leek wel een decor.
En door dat decor heen zag ik plots iemand lopen die ik eerder in het station had gezien.

Een Aziatisch meisje met een herkenbaar onopvallende jas en een zwarte koffer ontweek de kwade koppen en het onrustige gemorrel op het plein, weg van het station.

Illustratie: Bonita van Es

Het betekende niet veel, het was een toevalligheid, en na de afleiding probeerde ik de videoclip terug te vinden.
Maar dat meisje kwam een paar minuten later alweer in zicht, terwijl ze de straat overstak richting het station. Ik volgde haar met mijn ogen en zag dat ze zich, vlak voordat ze uit het zicht verdween, opnieuw omdraaide en een andere kant uitliep, met dezelfde gedecideerde stappen en doelgerichte blik.
Een kwartier verstreek; ik ging wat winkels in, ik kwam wat winkels uit, en besloot om toch maar terug naar het station te gaan. Daar stond zij weer, bij de bushalte, te staan.
Ze stapte in geen van de bussen, en na een halve minuut liep ze weer weg, in dezelfde richting als waar ik haar voor het eerst herkende, naar het plein.
Dat meisje was al even gestrand als ik, maar liet het aan niemand merken. Ze verbierg zich in de massa, gebruikte haar anonimiteit om in cirkels rond te lopen, druk bezig met doen alsof ze druk bezig is.
Het voelde ongemakkelijk, alsof ik een geheim had ontdekt waar ik niets mee te maken had. Bij nader inzien blijkt dat ook precies wat er was gebeurd; ik had haar betrapt.
Maar waarom ze zo liep, hoe lang ze dat al had gedaan en hoe lang ze het nog zou doen, weet ik niet.
Misschien zocht ze naar een reden in Eindhoven te zijn. Misschien is ze daar nu nog.
Ik heb haar in elk geval niet meer gezien.

Doolhoven
Terug naar het overzicht