Thema's
Vrijgevig

Duizend gulden

Picture of Micha
Column door Micha Ghorghy 31 Oktober 2015

Duizend Gulden

Mijn wonderlijke ontmoeting met Hamid vindt plaats in café De Krommerdt in de Witte de Withstraat. Op donderdagavond is daar Pokeravond. Op amateurniveau, zo heeft de barman me verzekerd. De profs pokeren één keer in de maand op zaterdag. Maar op donderdag is het gewoon voor de gezellighei. Wel voor geld, maar niet te veel. Vijf euro Buy-in. Een soort Jip en Janneke pokeravond.

Vanwege het voetbal kijken kom ik te laat binnen. Ik hoop nog dat er nog een pot op het punt van beginnen staat. Maar helaas. Er is een spel bezig dat weliswaar op zijn einde loopt maar dat einde laat waarschijnlijk nog lang en dus te lang op zich wachten.

Dan maar aan de bar zitten om een biertje te drinken. Alsof ik niet al genoeg bier gedronken heb. Ik raak in gesprek met de persoon naast mij. Of nou ja, gesprek… Het is meer een klaagrede van zijn kant over allerhande onderwerpen die van iedereen de schuld van zijn, behalve van hemzelf, en waar hij op zijn beurt de dupe van is. Niet bepaald de conversatie waar ik op zit te wachten.

Als ik mijn bier op heb en de onsamenhangende scheldkanonnade iets in hevigheid is afgenomen, krijgen mijn boze buurman en ik een vers getapt biertje voorgeschoteld. “Van meneer daar”, zegt de barvrouw. Ze wijst naar een man aan de bar. Ik houd mijn glas omhoog in zijn richting en zeg: “Dank u wel! Proost!”. Ik ben zeer verbaasd. De beste man, die ongeveer dezelfde leeftijd heeft als ik, ken ik niet. Ik heb hem nog nooit gezien. Maar ik stel zijn generositeit op prijs. Ik neem wat slokjes bier en vermijd ieder oogcontact met de zeikstraal naast mij die eindelijk zijn mond houdt. Ik staar wat naar voren en besluit maar te gaan roken in de speciaal daarvoor ingerichte ruimte. Bij binnenkomst zie ik dat de gulle gever ook aanwezig is. Ik bedank hem nogmaals en we raken ik gesprek.

Hij heet Hamid. Hij komt wel vaker in De Krommerdt om spelletjes te doen, maar vandaag niet. Dat schept een band. Hij vraagt of ik uit Amsterdam kom en ik antwoord door te zeggen dat ik hier geboren ben. Ik vraag of hij dat ook is.

“Ik ben in Marokko geboren, maar opgegroeid in Amsterdam-West”, zegt Hamid. Hij wijst ergens heen. Ik knik alsof ik hem begrijp.

“Mijn vader had hier vier winkels om de hoek. Een koffiehuis, een kapper en nog twee dingetjes. Mijn vader deed goede zaken in Nederland. Hij kreeg veel kansen. Hij is dankbaar dat hij zo succesvol is geworden.” Hamid lacht. “En hij vindt de gulden het mooiste geld van de wereld.”

“Als je er zoveel van hebt, dan begrijp ik wel dat je het mooi vindt”, zeg ik bij wijze van grap. Hamid vertelt dat zijn vader nog een briefje van duizend gulden heeft. “Dat mag je nog tot 2028 inleveren voor euro’s”, zeg ik.

Daar gaat het niet om, zegt Hamid. “Mij vader koestert dat geld. Hij bewaard het juist om ernaar te kunnen kijken. Hij heeft het ingelijst. Mijn vader woont nu weer in Marokko. Hij is oud en daar is het beter weer dan hier.”

We lachen allebei. Ik kijk naar het openstaande raam waardoor koude lucht naar binnen stroomt in een hopeloze poging de sigarettenstank te doen verminderen.

“Ook heeft hij tegen mij en mijn twee broers gezegd dat het briefje van duizend in de familie moet blijven”, zegt Hamid. “Dat betekent veel voor hem.” Zijn sigaret is op. Hij zegt dat hij even naar de wc moet.

Ik blijf alleen achter in het koude en stinkende hok. Ik denk aan de vader van Hamid. Ik zie hem voor me in Marokko, op de bank met zijn benen omhoog , genietend van zijn oude dag. Met aan de muur een biljet van duizend gulden als blijvende herinnering aan zijn Amsterdamse successen. Een eerbetoon aan De Nederlandse gulden, het mooiste betaalmiddel dat de wereld ooit heeft gekend.

Duizend gulden
Terug naar het overzicht