Thema's
Romantiek

Een eerste keer

Picture of Bonita
Reportage door Bonita van Es 13 Oktober 2014

De deuren van de oude lutherse kerk zwaaien open en de zaal vol met eerstejaars psychologiestudenten stroomt langzaam leeg. Ook al is het halverwege september, de zon heeft de hoop nog niet opgegeven en probeert de herfst nog wat langer uit te stellen. Het is 13:00 ’s middags en het Spui bruist van het leven. Mensen van allerlei nationaliteiten banen zich een weg door de wirwar van geparkeerde fietsen en de nu onophoudelijke stroom van studenten. Telkens weer als ik de bekende bel van een tram hoor verbaast het mij dat er geen dagelijkse aanrijdingen zijn.

Ook ik wurm mij een weg door de poort van de kerk en loop automatisch richting het station. Het plein is bezaaid met toeristen die hevig door de plastic toeristenfolders aan het bladeren zijn, op zoek naar meer informatie. Voor mij is het Spui een bekende plek, door de ogen van een toerist zie ik het al lang niet meer. De verwondering die ik eerst voelde voor Amsterdam heeft nu plaats gemaakt voor gewoonte. Toch doet het nazomerse zonlicht van september mij er vandaag anders over denken en ik besluit nog wat langer in de stad te blijven. Studeren kan immers altijd nog.

Voor mij is het Spui een bekende plek, door de ogen van een toerist zie ik het al lang niet meer.

Ik plaats mijzelf op één van de bankjes aan de waterkant, vlak bij de Brabantse Aap. Terwijl ik mijn rugzak open om mijn eten te pakken valt mijn oog op een paar zomersandalen met daarin gelakte teennagels. Ik volg de slanke benen en eindig bij het gezicht van een jonge vrouw die vriendelijk, maar toch erg verlegen, naar mij zit te staren.

“Could I please sit down here?” vraagt ze al wijzend naar het andere uiteinde van het bankje. Ik antwoord maar al te enthousiast dat dat kan en plaats mijn tas op de grond. Ze glimlacht nogmaals vriendelijk en gaat dan zitten. Ik probeer verder geen aandacht aan haar te besteden en lunch rustig verder, al lezend in mijn novelle. Toch, na een tijdje trekt de vrouw mijn aandacht. Ik kijk op van mijn boek en staar voorzichtig naar het uiteinde van het bankje. De vrouw heeft haar blik van mij afgewend en staart met een verliefde uitdrukking uit over het water. Ik volg haar ogen en zie de scene waar ze naar kijkt. Het groenige stille water reflecteert de warme zonnestralen en projecteert golven op de onderkant van de bruggen en huizen, wiens gevels deels aan het zicht zijn onttrokken door het nog volle groene bladerdek van de bomen langs de gracht. Heel even verstomt de drukte die zich achter mij op het Spui bevind, voor heel even hoor ik geen tram bel meer rinkelen, geen fietsers meer schreeuwen. Ik hoor helemaal niets behalve het zachte ruisen van de wind. Terwijl ik mee-gluur over de schouder van de jonge vrouw voel ik mij een toerist, een toerist in eigen stad. Het is alsof ik de pracht van de Amsterdamse grachten voor het eerst waarneem.

Dan draait ze zich plots om en komen alle geluiden in één klap terug. Ook haar stem klinkt weer in mijn oren “Could you please take a picture of me? This scene is so pretty.” Ik knik instemmend en maakt een paar foto’s met haar Iphone terwijl zij poseert. Maar zelf bevind ik mij nog in het rustgevende moment van net. De toeriste inspecteert de foto’s en bedankt mij voordat ze wegloopt. Ik kijk haar na, met een lichte jaloezie. Wat moet het prachtig zijn om Amsterdam voor een eerste keer te beleven.

Een eerste keer
Terug naar het overzicht