Thema's
Drama

Een herberg in Maastricht

Picture of August
Beeld door August de Leeuw 21 April 2014

“Betty,” zegt Betty, en schudt mijn hand, “Betty Zandt.”

Nog in de roes van een warme douche, van slag door de onverwachts koude lucht en een nieuwe, onbekende kamergenoot, weet ik mijn naam te zeggen en zet een paar passen de kamer in. Betty heeft haar wandelstok op de grond tegen mijn tenen aan gelegd voordat ik naar buiten kwam. Betty heeft grijs haar maar een rijk karakter.

Ze is alles, simpelweg alles wat ze zou moeten zijn.

Een dode man die ze, gecremeerd, in een shotglaasje met zich meedraagt terwijl ze een pelgrimstocht maakt naar Santiago. Sint Jacob. Aan haar grote, rode rugtas hangt de schelp die bij deze heilige hoort. Ze wilt haar man uitstrooien aan de kust van Spanje, en zo afscheid van hem nemen. Ze waren eerder samen naar Santiago geweest, over een paar maanden precies vijfentwintig jaar geleden. Daar had hij haar gezegd hoe goddelijk de wereld was. Ze hebben samen veel gereisd.

Ik neem plaats op het harde, dunne matras dat kraakt en protesteert tegen gebruik en volg haar dunne handen als ze sokken van haar bepleisterde voeten haalt met een pijnlijke expressie. Ik bied haar iets aan. Ze slaat het af.

Vroeger hadden ze hun eigen boot gebouwd, dit was jaren terug, voor Santiago. Met die boot hadden ze de wereld rond gevaren. “Waren,” verbeterd ze mij.

“Taal is je belangrijkste vriend. Zeker voor jou, als acteur.” Ik verontschuldig me en vraag haar naar haar reis.

Lopend geef je de wereld tijd je iets aan te doen

Lopend geef je de wereld de tijd je iets aan te doen. Fietsend ga je te snel. Als je loopt kunnen er dingen gebeuren, maar kan je ook denken. Het beste tempo is een traag tempo. Daarom loopt ze naar Jacob.

Al drie dagen is ze onderweg. Gisteren liep ze door een onbekend dorp en was bijna aangereden door een auto.

De coureur stapte uit en lachte. Het was een klasgenoot van veertig jaar terug. Ze zijn samen koffie gaan drinken en ze heeft bij hem overnacht.

Die klasgenoot kende haar man nog, waren goede vrienden op school. De jongensschool, want geslachten werden gescheiden in die tijd.

Ze haalt haar neus op en snuit ze uiteindelijk in een zakdoek. Ze waren de wereld rond gevaren.

Van Duitsland naar de Middellandse Zee, door naar de Kaap de Goede Hoop. Vanaf daar de Atlantische Oceaan overgestoken en via Zuid Amerika terug naar boven.

Vanaf Florida door naar Ierland en dan terug naar Duitsland. Een jaar lang varen. Met hun zoontje van twaalf aan boord.

Op de Caraïbische Eilanden hebben ze nog een hut gebouwd, daar een week gewoond, in het niets. Betty kijkt me plots verstoord aan, pakt haar iPad en begint harten te jagen.

De geschiedenis zelve heeft soms ook behoefte aan ontspanning.

Een herberg in Maastricht
Terug naar het overzicht