Thema's
Gevat

Een terras in Amsterdam

Picture of August
Ontmoetingen door August de Leeuw 5 Juni 2014

Het is moeilijk om Drs. P samen te vatten in een tekst die niet van hem is, aangezien geen enkele taal behalve precies de zijne geschikt lijkt. Zelfs op zijn oude dag met de leeftijd van 94 jaar en zijn weinige woorden is het duidelijk dat het hier om een man gaat met een ongelooflijke woordenschat.

Heinz Polzer is perfect om ademloos gade te slaan. Zijn bewegingen – even doordacht (en trillend) als zijn stem – en woordkeuze maken hem een haast mythisch figuur, alsof hij daadwerkelijk uit een ander tijdperk stamt. Hij rookt peuken als waren het sigaren, met lustige trekjes die haast direct uit de mondhoeken glippen en in de open lucht verdwijnen.

We zitten op een prettig terrasje naast het tehuis waar Drs. P zijn dagen slijt.

Na een lange stilte meng ik me in het gesprek over religie, en merk verrukt dat de oude heer tegenover mij dezelfde mening deelt. Hij zwijgt veelzeggend voor en na elke zin, waardoor zijn antwoorden en stellingen doorgroeien als echo’s in zijn blik.

 

Ik wil in zijn hoofd kruipen, weten wat hij denkt over mij, of hij überhaupt denkt over mij

Hij kijkt of hij constant in diepe gedachten verzonken is. Alsof hij eigenlijk met andere zaken bezig is tijdens het gesprek. Met zijn leeftijd en levenservaring kan ik het hem moeilijk kwalijk nemen. Ik wil in het hoofd van de doctorandus kruipen en weten wat hij denkt over mij, of hij überhaupt denkt over mij.

Ik heb hem eerder ontmoet, jaren geleden, maar dat is hem ongetwijfeld niet bijgebleven.

Vic, een vriend van hem, kijkt naar de broeierige wolkenpartij boven ons hoofd, die lichte druppels over onze hoofden en schouders lekt.

“Het gaat volgens mij onweren,” voorspelt hij. Heinz Polzer kijkt eventjes op.

“Oh?” zegt hij, “Als het maar een spektakel is met veel lichtverschijnselen en harde knallen, daar houd ik van.” Hij moet verwijzen naar zijn verblijf in Indonesië, waar hij enige tijd heeft gewoond.

De luchtigheid en humoristische rand van zijn praten staat in contrast met wat men zou verwachten van een denker, maar ik ken zijn oeuvre en ben ook tevreden dat de man praat zoals hij schrijft, vol woordspelingen en levendige knipoogjes naar zijn wereldse kennis.

Hij prijst Willem Elsschot, en dan met name ‘Villa des Roses’, een meesterwerk. Het is mij duidelijk welk boek ik deze zomer ga aanschaffen.

Heinz buigt zich naar Vic.

“Vic,” zegt hij na enige opbouw, “Mag ik je een absurde vraag stellen?” Vic hoort het graag.

“Weet jij de weg naar mijn kamer?”

Heinz Polzer vertrekt even later met Vic aan de arm naar zijn verblijfplaats voor een lunch terwijl de regen steeds harder begint te stromen.

Drs. P leeft.

Een terras in Amsterdam
Terug naar het overzicht