Thema's
Open

Froggyland

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 26 Augustus 2016

Het is aan de rand van het centrum, daar waar de middeleeuwse stadskern overgaat in 19e-eeuwse bebouwing. Maar aan het natuurstenen plaveisel te zien wordt dit gedeelte van de stad nog altijd geschikt geacht voor toeristen. Achter de winkelruiten is het donker. De meeste winkels zijn op dit tijdstip gesloten. Maar in een van de gebouwen brandt nog altijd licht. Op de gevel hangen plaatjes van kikkers. Froggyland, staat er in groene letters. Daarnaast een bordje met de mededeling dat de plek een Tripadvisor Certificate of Excellence bezit.

Binnen zit er achter een balie een meisje. Voorovergebogen zittend lijkt ze diep verzonken in haar boek. Als mijn reisgenoot en ik binnenstappen schrikt ze op. De twee bezoekers lijken voor haar als een verrassing te komen. “We want to see some frogs” roept mijn reisgenoot tegen haar. Dat kan, ze zijn hier vanavond nog tot tien uur open. Na betaling van de toegangsprijs, die voor Kroatische begrippen tamelijk hoog is, klapt het meisje een hekje met een geen-toegangssymbool voor ons weg. We mogen naar binnen, wijst ze.

De verzameling opgezette kikkers die we zullen zien is tussen 1910 en 1920 aangelegd door de taxidermist Ferenc Mere. In totaal zijn het er 507, wat de collectie uniek maakt in de wereld. Veel meer dan dat valt er niet over te vertellen, mompelt het meisje. Maar als we nog vragen hebben moeten we die vooral aan haar stellen, zo verzekert ze ons.

Er zijn schoolklassen, dorpsfeesten en zwempartijen

De ruimte heeft zandgele muren. Op de grond ligt er een hoogpolig bordeauxrood tapijt. Er staan rijen kijkkasten opgesteld, waarin zich taferelen met opgezette kikkers bevinden. Tegen het plafond hangen luidsprekers, waaruit gedempt Radio Dalmacija te horen is. Verdeeld over de kijkkasten vormen de 507 opgezette kikkers er taferelen uit het dagelijks leven. Er zijn schoolklassen, dorpsfeesten en zwempartijen. In een van de kasten zijn kikkers achter naaimachines aan het werk, in die daarnaast staan drie kikkers met grote hamers rondom een aambeeld een metalen ring te smeden.

Je zou je kunnen afvragen in hoeverre de kikkers een bepaalde visie op de maatschappij laten zien, of ons een beeld kunnen geven van hoe er honderd jaar geleden met die maatschappij gespot werd. Het zijn meer dan losstaande scenes, alle rangen en standen van de maatschappij zijn hier vertegenwoordigd. “Ik denk dat het toch voornamelijk dode kikkers zijn”, mompelt mijn reisgenoot. Ik realiseer me dat ik hem geen ongelijk kan geven.

Achterin de ruimte hangt er een gordijn. Dat blijkt een muur te verbergen. We draaien ons om. Bij de balie zit het meisje weer geconcentreerd over haar boek gebogen. Ik heb het gevoel dat ons bezoek hier te kort is geweest, maar kan me geen reden bedenken om langer te blijven. De 507 kikkers zijn allemaal bestudeerd.

Terug bij de ingang informeert het meisje of we het leuk vonden. Of we ook een favoriet tafereel hadden, vraagt ze ons. Haar persoonlijke favoriet is die met het dorpsfeest. Vooraan zitten er een paar kikkers te kaarten, en bij de valsspeler zie je de kaarten uit zijn mouw vallen.

We nemen afscheid van het meisje, en ze bedankt voor ons bezoek. Het klinkt oprecht, iets wat ik me niet voor had kunnen stellen bij een verzameling opgezette kikkers. Dat we de enige bezoekers zijn helpt daar niet bij. De ironische lading van het kijken naar opgezette kikkers lijkt verdwenen. Twijfelend aan mijn ervaringen stap ik de donkere straat weer op.

Froggyland
Terug naar het overzicht