Thema's
Open

Good food

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 2 September 2016

De duisternis is inmiddels ingevallen, en de weinige mensen op straat lijken zich allemaal richting hun eigen bestemmingen te spoeden. De enige die niet op weg schijnt te zijn naar een bestemming is de ober van een restaurant. Hij probeert klanten te werven, naar gelang de achtergrond van de voorbijgangers afwisselend in het Kroatisch of in gebroken Engels. Gedreven door een licht hongerig gevoel besluiten mijn reisgenoot en ik op zijn aanbod in te gaan. Glimlachend houdt de man de deur voor ons open.

Het restaurant bevindt zich in een souterrain. Vanaf de deur aan de straat is het nog enkele treden van een uit natuursteen gemetseld trapje af. Ook de muren bestaan er uit natuursteen, met op de vloer rode tegels. Her en der staan wat tafels, met daaromheen stoelen of bankjes. Een paar tafeltjes zijn bezet, de meesten zijn echter leeg. In een hoek is er een barretje, met tegen de muur daarachter planken met stoffige flessen drank. Naast het barretje is een doorgang naar een volgend zaaltje. Daarin nog meer tafeltjes, en nog minder gasten.

Wat de beoogde doelgroep van het restaurant is blijft onduidelijk. Het ligt aan de rand van de haven, waar de brede boulevards en straten van het centrum overgaan in nauwere straatjes, die tegen de hellingen omhooglopen. Een grijs gebied, waar toeristen en bewoners elkaar tegenkomen. De hotels gaan hier langzaam over in toeristenappartementen, die op hun beurt verderop in de straat steeds meer overgaan in normale woonhuizen. Of het Kroaten of toeristen zijn die in het restaurant de hoofdmoot van de gasten vormen is niet vast te stellen. Er zijn te weinig mensen om betrouwbare conclusies te kunnen trekken.

Op zijn gezicht een grijns

We nemen in een hoek van het vertrek plaats aan een tafeltje. Ik probeer een visgerecht te bestellen. Als het wordt geserveerd blijk ik geslaagd in mijn missie. Welke soorten vis er op mijn bord liggen is is me onduidelijk, maar dat het vis is valt niet te ontkennen. Als er in plaats van de zwarte gaatjes nog ogen hadden gezeten hadden ze me aangekeken. Maar kijken kunnen ze niet meer, ze zijn gebakken. Op mijn bord een uitgebreide selectie, in diverse soorten en maten. Ze smaken voortreffelijk.

Ondertussen heeft de ober die buiten mensen voor het restaurant probeerde te werven zijn missie opgegeven. Op een lacherige toon praat hij nu met zijn gasten. Aan het vloeiende Kroatisch te horen zullen dit geen toeristen zijn. Het gaat er gemoedelijk aan toe. Als hij merkt dat mijn reisgenoot en ik zijn uitgegeten richt de ober zich op ons. Of het gesmaakt heeft? Jazeker. Trots wijst hij op een wat vergeeld krantenartikel, dat ingelijst aan de muur hangt. ‘Good food, terrible service’, vertaalt hij. Op zijn gezicht een grijns. Hij lijkt een bepaalde trots te voelen het artikel aan zijn gasten te kunnen presenteren. Het eten was inderdaad goed, verzeker ik hem nog maar eens.

We bestellen als afsluiter van de maaltijd nog een glaasje cognac. Van een afstandje kunnen we zien hoe de ober zoekt op de planken met stoffige flessen achter het barretje. Na enig grabbelen pakt hij van achteraan een fles, en schenkt daar twee glaasjes van in. Het goedje smaakt maar matig als cognac. Voor vier Kuna waren onze verwachtingen dan ook niet werkelijk hooggespannen. Zelfs voor dit land leek de prijs wat onwaarschijnlijk.

Good food
Terug naar het overzicht