Thema's
Open

Hotel Diocletian

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 19 Augustus 2016

Ze had ons de kamer met het mooiste uitzicht gegeven. Het raam waardoor dat uitzicht te bewonderen valt blijkt niet overdreven groot, maar na het opzijschuiven van de blinden openbaart zich een blik over de oude stad. Daarachter is het blauwgroene water van de haven te zien, dat aan de horizon overgaat in de Adriatische zee. Een uitzicht dat op een warme vrijdagmiddag in maart inderdaad geenszins onaardig is.

De kamer ligt op de bovenste verdieping van het hotel. Om er te komen stap je in de lobby in een lift, om daarmee naar de bovenste etage te gaan. Naast de liftdeur staat een levensgroot zwart paard, op het hoofd waarvan een lampenkap is gemonteerd. Boven aangekomen moeten om de kamer te bereiken nog een gang en een trapje getrotseerd worden, om vervolgens in de nok van het hotel te belanden. Vanuit een raam bij het trapje kijk je uit op een binnenplaats en een ander dak, waarop een jacuzzi staat. De jacuzzi is met een plastic zeil afgedekt, en ook het bijbehorende barretje ziet er niet uit alsof het vanavond open zal gaan.

Het zal niet moeilijk geweest zijn ons de kamer met het mooiste uitzicht te geven, vermoed ik. Meer mensen dan liftmonteurs en kamermeisjes lijken er in het hotel niet te zijn. De stad heeft zich op toeristen gericht, maar buiten het seizoen maken de straten en pleinen een wat doodse indruk, die zich binnen het hotel voortzet.

Hier is de inrichting op een meer klassieke leest geschoeid

Hoewel de strak ingerichte lobby met het zwarte paard met de lampenkap op het hoofd het vermoeden wekt dat het gehele hotel in die stijl is ingericht blijkt bij binnenkomst van de kamer het tegendeel waar te zijn. Hier is de inrichting op een meer klassieke leest geschoeid. Achter de deur zit aan je linkerhand de badkamer, voorzien van een ligbad, een ruime selectie hotelhanddoeken en twee in plastic voorverpakte glaasjes. In de kamer zelf vormt een groot tweepersoonsbed, bekroond door een goudkleurig hoofdeind, het middelpunt. Links en rechts wordt het geflankeerd door een nachtkastje met daarop een goudkleurig lampje en een ouderwets aandoende telefoon.

De wand achter het hoofdeind wordt geheel ingenomen door een fotoreproductie van een schilderij. In het midden ervan buigt een jonge vrouw haar bovenlijf voorover richting een oudere man. De vrouw heeft bruin haar en is geheel ontkleed. Haar rechterborst hangt boven het linker gedeelte van het bed. Met haar rechterhand rijkt ze naar een fruitplant die schuin achter haar staat. Boven haar is een andere jonge vrouw te zien, die deels schuil gaat achter de vrouw in het midden en deels achter de wapperende rode doek die om is lichaam heeft geslagen. Haar linkerhand legt ze op de schouder van de vrouw in het midden, terwijl ze met haar rechterhand een lauwerkrans boven haar hoofd houdt. De oudere man waar de vrouw in het midden naartoe buigt is alleen in zijn rug te zien. Hij heeft een grijze baard en op zijn hoofd prijkt een lauwerkrans. Duidelijk is te zien dat de schilder van het originele schilderij moeite heeft gedaan om de lichtspeling op de gespierde bovenrug van de man goed uit te werken. Onderaan het schilderij lijkt hij op iets te leunen, maar een op die plek gemonteerd stopcontact maakt het onmogelijk te onderscheiden waarop precies.

Hij is de geschiedenis ingegaan als groot christenvervolger

Naast het bed en de nachtkastjes staan er maar weinig andere meubels in de kamer. Links van het bed staat een kaptafeltje, rechts ervan een stoel. De meubels zijn een soort replica-antiek, in een stijl die het midden houdt tussen het Versailles van Lodewijk XIV en het Second Empire. Ze vormen een belangrijke aanvulling op de klassieke atmosfeer van de kamer. Onder de dikke laklaag op het tafelblad van het kaptafeltje is bij nadere bestudering goed zichtbaar hoe de barstjes in de verflaag zelf dunne, doelmatig aangebrachte lijntjes verf zijn.

In de rechterhoek van de kamer is een klein tekstbordje aangebracht wat een korte toelichting geeft op de Romeinse keizer Diocletianus en zijn paleis, waarvan het hotel zich tussen de restanten bevindt. Hij is de geschiedenis ingegaan als groot christenvervolger, en door toedoen van vroege christenen is zijn erfenis vervolgens grotendeels verwoest. Zijn beeltenis is een zeldzaamheid geworden. Binnen de muren van zijn paleis liggen nu de straatjes van de oude stad. Alleen de graftombe is in een redelijke staat bewaard gebleven, omdat die later verbouwd werd tot kerk. Voorzien van die informatie is het de gast vervolgens toegestaan de stad in te trekken.

Hotel Diocletian
Terug naar het overzicht