Thema's
Open

Koffie

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 10 Juni 2016

Koffie drinken is in dit land een gebruikelijke zaak. ’s Morgens ontmoeten de mannen elkaar in koffiehuizen, waar ze iets drinken dat als resultaat van enkele eeuwen Ottomaanse overheersing veel trekken van Turkse koffie vertoont. Vrouwen heb ik daarbij nooit gezien, en het lijkt dan ook meer een ritueel voor oudere mannen te zijn. Op de vraag waar de jongeren samenkwamen had de gids naar een koffiehuis aan de westkant van de rivier verwezen. Na gedane zaken werd besloten er onze middagbestemming van te maken.

Het koffiehuis is in de buurt van het Spaanse plein. Om er te komen neem je de laan die vanaf het Gymnasium door het park loopt, een brede laan met natuurstenen bestrating en aan weerszijden bomen. Zolang je de blik niet op de ruïnes achter de bomen laat vallen is het een plek die enige allure heeft. Een zeldzaam fenomeen in deze stad.

Links van het laantje staat de ruïne van een villa. Twee scholieren van het gymnasium zitten op de trappen naar het gat waar eens de voordeur was. Naast de villa is een veldje waar een aantal kermisattracties staat opgesteld. Het terrein oogt verlaten en de kraampjes wekken niet de indruk deze dag nog open te zullen te gaan. Als je het modderige veldje met de kermisattracties doorsteekt kom je bij het koffiehuis. Van een afstand ziet het gebouw er niet bijzonder uit. Het heeft een verdieping en een puntdak. Evengoed zou het een woonhuis kunnen zijn. Voor de deur staan er een paar tafels met stoelen, waar in dit regenachtige weer niemand gebruik van maakt.

Achter de deur is een kinderdagverblijf, zo wordt mij verteld.

’s Middags is het koffiehuis nog goed gevuld. Mensen zitten er achter laptops te werken, of lijken verwikkeld te zijn in gesprekken. Midden in de ruimte staan statafels. Mannen roken er sigaretten en drinken er grote glazen bier. Achterin de ruimte is er een grote deur, waardoor soms mensen komen of gaan. Ook een van de mannen die aan de statafels staat te drinken verdwijnt er af en toe achter, om even later weer terug te keren. Achter de deur is een kinderdagverblijf, zo wordt mij verteld. De combinatie van koffiehuis en kinderdagverblijf verbaast me, maar geen van de bezoekers lijkt zich er aan te storen. Bij een ober bestel ik een kop koffie. De ober is een kalige man van midden veertig met een klein snorretje. Hij draagt een wit overhemd met een zwarte stropdas, en heeft een wit schort voorgebonden.

De leunstoelen die de tafels in het vertrek omringen zijn zacht en niet oncomfortabel. Er is een glazen vitrine gevuld met verschillende soorten gebakjes. De muren zijn groen, en er hangen schilderijtjes. Een van de muren is gevuld met een wirwar aan letters. Het woord koffie staat er in verschillende talen geschreven, en ik ontwaar zelfs het vertrouwde begrip ‘koffie’.

Gerustgesteld neem ik een slok koffie

De ober brengt een klein kopje koffie met een glaasje water en een asbak. De koffie en asbak bevestigen me dat het koffiehuis geen exclusieve aangelegenheid voor jonge mensen is, maar dat het traditionele concept van koffie er slechts binnen een schijn van moderniteit verpakt is. Anders was de kalende veertiger wel ingewisseld voor een jongere ober, eentje die waarschijnlijk geen stropdas droeg en geen wit schort voorgebonden had. De mensen die er achter hun laptops zitten te werken kunnen de walm van sigarettenrook die er hangt maar matig verhullen. Gerustgesteld neem ik een slok koffie, blij dat de folklore van het koffie drinken nog niet lijkt te verdwijnen.

Koffie
Terug naar het overzicht