Thema's
Drama

De Zwart

Picture of Micha
Reportage door Micha Ghorghy 22 September 2014

Het Spui om 13 uur.
Ik steek de straat over en loop café de zwart binnen. Het café is nauwelijks gevuld en de reden daarvoor is simpel. Het is mooi weer dus iedereen zit op het terras. Ik ga zitten aan de toog en bestel iets te drinken dat onmiddellijk word uitgeserveerd. Achter mij aan een tafeltje is een Engelse meneer gaan zitten die tegelijk met mij het café binnen gekomen is. Hij loopt naar de bar toe en besteld een biertje dat hij direct wil afrekenen. De kastelein begrijpt dit in eerste instantie niet helemaal en er ontstaat een korte woordenwisseling waarbij de Engelsman zijn woorden herhaalt en met een briefje van vijf begint te zwaaien. Nu ook het kwartje achter de bar gevallen is word het biertje getapt en afgerekend, waarna de Engelsman tevreden gaat zitten en een Engelse krant openslaat.

Op de achterpagina staat een grote foto van Louis van Gaal die als hoofdcoach aan zijn eerste wedstrijd bij Manchester United begonnen is. Zelf leest hij een artikel over het referendum voor de Schotse onafhankelijkheid. Een enorm hoofdpijn dossier dat deze eilandbewoner waarschijnlijk enorm aangrijpt.

Ik kijk wat rond in het verder lege café en merk op dat er zelfs geen muziekje is aangezet wat de desolate sfeer nog verder versterkt. Voor de gezelligheid moet men toch echt op het terras zijn dat afgeladen vol is en waaraan de terrasbediende hun handen vol hebben.

De kroeg zit op een hoek van het Spui en een steeg. De Heisteeg welteverstaan. Het kruispunt van de steeg en het spui is een van de gevaarlijkste van de stad. Voetgangers, fietsers en scooters kruisen elkaar aan de lopende band en het gaat elke keer maar net goed. Als het nou een keertje foutging had ik wat leuks te vertellen, maar helaas blijft het bij een incidentele scheldpartij waarbij geschrokken toeristen nederig verder lopen.

Ik kijk weer naar de Engelsman die aan zijn tweede direct afgerekende biertje begonnen is. Ook dit biertje drinkt hij in het zelfde tempo als het eerste. Een Engels tempo zullen we maar zeggen, als u begrijpt wat ik bedoel. Hij is nu ergens halverwege de krant en leest vrolijk verder over de zaken die de wereld bezighouden. Na een korte plaspauze is het ook tijd voor mijn tweede drankje en ook voor de Engelsman is het weer tijd voor een nieuwe verfrissing.

Ik kijk wat rond in het verder lege café en merk op dat er zelfs geen muziekje is aangezet

Wederom rekent hij direct af en nu begin ik mij toch sterk aftevragen waarom hij dat toch telkens doet. De enige reden die ik kan bedenken is dat mocht de boel hier totaal uit de hand lopen, of in de fik vliegen hij halsoverkop de zaak kan verlaten zonder er een schuldgevoel van een openstaande rekening aan over te houden. Ik zal in dat geval braaf moeten gaan wachten op de rekening tussen de smeulende barkrukken met kans op een koolmonoxide vergiftiging. Als je het zo bekijkt is het ‘very clever’ van deze Engelsman. Ik kijk maar weer naar het kruispunt en zie tot mijn spijt dat er nog steeds niemand is aangereden. Het terras is nog steeds vol en de Engelsman is alweer aan het laatste gedeelte van zijn glas bier bezig, waarna hij ongetwijfeld een volgende besteld en naar zijn tafeltje terugkeert in afwachting van het eventuele onheil. Na mijn tweede drankje besluit ik dat het wel mooi is geweest.

Ik betaal, loop weg en besef dat dit dagje Spui niet het gewenste resultaat heeft gehad waar ik op hoopte.

Buiten zijn de bankjes nog steeds vol, en ook het lieverdje kijkt nog altijd vrolijk uit over de bewonderaars die voor hem in de rij staan.

De Zwart
Terug naar het overzicht