Thema's
Romantiek

Ochtendromantiek

Picture of Bianca
Reportage door Bianca Schrijver 29 September 2014

Is het je al eens opgevallen hoe stil het kan zijn in de straten van onze hoofdstad? Hoe verlaten de wegen erbij kunnen liggen? Hoe weinig kleur de stoplichten dan hebben? Snap ik. Het was mij ook nooit opgevallen omdat het alleen zo stil is op tijdstippen dat ik in een foetushouding onder de dekens lig. Of te aangeschoten en incapabel ben om überhaupt iets van die stilte te registreren. Maar de hoofdstad van Nederland, het culturele hart, de plek met meer hipsters dan koeien, verandert op een gemiddelde nacht rond 5 uur in een ingeslapen stadje ergens in de Flevopolder.

Zo ook op de donderdagnacht, of eigenlijk de vrijdagochtend, dat ik mijn dag begon op het linkerbankje op ’t Spui. Er staan daar vier bankjes maar ik koos de meest linkse. Niet alleen omdat ik zelf linkshandig ben en dus een zwak heb voor alles wat zich op die helft van de wereld bevindt, maar voornamelijk omdat alle andere bankjes al bezet waren. Ik vond dat, gezien mijn eenzame weg erheen, een geruststelling. Ik stopte voor het bankje waarop twee mannen van middelbare leeftijd een beetje over kickboksen zaten te kletsen. Ze zwegen abrupt en keken me aan alsof ik zojuist van mijn rijdende orka was afgestapt. Ook daarom koos ik het lege linker bankje.

"Kom naast me zitten", zei hij. Hij was duidelijk over zijn schrik heen.

Ik zette mijn fiets er tegenaan en ging zitten. Hier, midden in de stad, was de stilte van de naderende ochtend enorm. De mannen op het bankje naast mij voelden dat ook want ondanks dat ze er best cool uitzagen, fluisterden ze zachtjes met elkaar. Ik keek hun kant op en op datzelfde moment keek een van de mannen me aan met zijn felle ogen. “Kom naast me zitten”, zei hij. Hij was duidelijk over zijn schrik heen.
“Wat doen jullie hier zo vroeg?” probeerde ik erover heen te praten.
“Gewoon een beetje babbelen”, zei de man weer. Ik vroeg me af waarom dat niet om 12 uur ’s middags kon, maar durfde het niet te vragen. Een fietstaxi reed voorbij.

Ik leerde dat na verbazing en schrik, nieuwsgierigheid kwam. De man en zijn felle ogen liep in een redelijk indrukwekkend gangsterloopje naar me toe en ging naast me op het bankje zitten. Even had ik spijt van dit avontuur en was ik bang voor wat ging komen. Om de controle over deze situatie te houden besloot ik de vragen te stellen.

“Waarom bent u hier al zo vroeg?”
“Je weet toch hoe allochtonen zijn.”
Ik keek hem niet-begrijpend aan.
“Ik ben een vroege vogel. Ik ga straks rond 7 uur naar huis en daarna een beetje trainen in het Westerpark.”
“Oké, dus u hoeft niet te werken vandaag.”
“Ik heb geen werk maar ben wel op zoek.”
“Wat voor werk wilt u dan?”
“Maakt me niet uit. Ik heb al overal gewerkt. In de reiniging, bij de bloemenveilig, in de haven.”
“En als u straks thuiskomt, wacht een vrouw dan op u met een kopje thee?”
De felle ogen van de man lachte hard met zijn brede mond mee.
“Ik weet waarom je dit vraagt. Er zijn namelijk ook homo’s op de wereld. Maar ik ben geen homo. Ik ben hetero.”
“Oh dat is niet per se waarom ik het vroeg. Ik vroeg me gewoon af of u een vriendin heeft.”
“Nee.”
“Wel gehad?”
“Jaaa, maar ik val op Surinaamse vrouwen.”
“Oh en die willen u niet?”
“Ja ze willen wel, maar ze eisen te veel.”

Een korte stilte viel. De eerste tram naar Centraal reed voorbij.
“Maar ik vind jullie Hollandse meisjes ook wel spannend hoor.”
“Oh ja?”
“Ja jullie zijn spannend. Hoe oud ben je?”
“Te jong voor jou.”
Ik vond het niet langer meer nodig om ‘u’ te zeggen. We kenden elkaar al tien minuten.

“Pff hoe oud ben je dan? Toch geen 20?”
“21.” Ik keek hem uitdagend aan.
“Echt waar?!
“Jup. En jij?”
“44. Maar ik ben nog heel fit. Ik rook alleen wel maar daar ga ik mee stoppen.”
“Ja dat is verstandig. Je ziet er ook niet uit als 44.”

In de verte hoorde ik de kerkklok. Het was zes uur. Tijd om op te stappen.
“Het was leuk je te ontmoeten. Hoe heet je?” Ik stak mijn hand uit.
“Romeo. Heb je een vriend?”
“Nee.”
“Je jokt!”
“Nee, echt niet.”
“Nou, bij deze.”

Ik geloof dat Romeo dacht zijn Julia gevonden te hebben. Mijn naam is Bianca.

Ochtendromantiek
Terug naar het overzicht