Thema's
Open

Split Autobusni Kolodvor

Picture of Matthijs
Road of broken hearts door Matthijs van Maltha 29 April 2016

Zou het ’s zomers druk zijn langs de weg van het centrum van Split naar het busstation? Misschien. Maar in maart staan de kraampjes langs het met bomen overdekte laantje er verlaten bij. Slechts een enkeling durft het aan zijn diensten aan te bieden als bagageopslag, danwel reisartikelen of Joegoslavische legerkleding te verkopen. De posters met aanbiedingen voor toeristische busreizen zien er niet heel actueel uit.

Aan het einde van het laantje is het busstation: een overkapping met een wachtkamer en een paar loketten, aan weerszijden geflankeerd door cafeetjes en fastfoodrestaurants. Een paar meter verderop ligt het treinstation. Het aantal reizigers dat op een trein wacht kan ik op de vingers van een hand tellen. Een blik op de beperkte dienstregeling doet vermoeden waarom het busstation meer publiek trekt.

Van achter de toonbank naast een café verkoopt men een ruime selectie, die voor zowel ontbijt, lunch als diner kunnen doorgaan.

Mijn reisgenoot en ik besluiten een paar Kuna op te offeren aan broodjes. Van achter de toonbank naast een café verkoopt men een ruime selectie, die voor zowel ontbijt, lunch als diner kunnen doorgaan. Met de aankoop steken we de weg over en gaan op een bankje aan het water zitten. Hoewel het nog enige tijd licht zal blijven worden aan de hemel de eerste tekenen van het zakken van de zon zichtbaar. Uitkijkend over het water zien we rechts in de verte het centrum van de stad liggen. Als je goed kijkt zie je de palmbomen die er langs de boulevard staan. Links is de haven. Voor de grote witte veerschepen vormen zich dikke rijen auto’s die aan het begin van de avond nog overgezet zullen worden naar een of ander eiland. Uitkijkend over de zee ontwaren we de silhouetten van minstens twee daarvan.

Zittend op het bankje probeer ik me in te denken dat het leven goed is. Ik neem nog een hap van mijn broodje. Boven de kalme zee zakt de zon verder omlaag. Nog een half uur, zie ik op mijn horloge. Het busstation ligt achter me. Om het te zien hoef ik maar een blik over mijn schouder te werpen. In een poging nog even van dit moment te genieten besluit ik dat niet te doen. Ik druk ik de gedachte weg aan de rit van viereneenhalf uur. Fijner dan dit zal die niet zijn.

Illustratie: Bonita van Es

Split Autobusni Kolodvor
Terug naar het overzicht