Thema's
Censuur

Straffen op Facebook

Picture of Hanne
Vangnet door Hanne van de Vuurst 28 Maart 2014

Twee vrouwen, beiden in de veertig, zitten in de trein van Utrecht naar Amsterdam.

Vrouw 1: Maar die school van mijn kinderen hè… Je gaat het niet geloven. Ze doen daar dus aan klassikaal straffen.
Vrouw 2: Oh?

Vrouw 1: Ja. Als er één iets fout doet, krijgen ze allemaal straf.
Vrouw 2: Ja!?

Vrouw 1: Ja, echt! Laatst, bijvoorbeeld, hadden ze musical-les. Maar ze moesten eerst allemaal geconcentreerd en stil zijn. Ja, wat denk je? Dertig kinderen in één lokaal en dan allemaal stil zijn. Dat ging natuurlijk mis. Eentje heeft er lopen klieren en toen kregen ze allemaal straf. Musical-les voorbij en strafregels schrijven. ‘Ik mag de les niet verstoren’, honderd keer. Honderd keer! Terwijl mijn Saar niks gedaan had!
Vrouw 2: Dat meen je niet.

Vrouw 1: Ja, echt. Maar Sara komt dus helemaal overstuur thuis, half in tranen. En ik dacht, ik pik dit niet langer.
Vrouw 2: Nee, natuurlijk niet.

Vrouw 1: Dus heb ik het op Facebook gezet. Gewoon, wat er gebeurd was en dat dat voor mij de druppel was. En wat denk je!? Word ik de volgende dag gebeld door de directeur! Word ík op het matje geroepen. Ik kreeg een officiële waarschuwing!
Vrouw 2: Nee!

Vrouw 1: Ja! En het ergste: er heeft dus iemand lopen klikken. Een van de andere ouders heeft het aan hem doorgespeeld. Dat doe je toch niet? Mijn Facebook is mijn Facebook. Daar hebben zij niks mee te maken. Die directeur al helemaal niet.
Vrouw 2: Misschien was het die directeur zelf. Misschien checkt ‘ie de Facebookpagina’s van ouders.

Vrouw 1: Nee joh. Die zeiksnor kan niet eens lezen.

Straffen op Facebook
Terug naar het overzicht