Thema's
List

Vragen kan gewoon, toch?

Picture of Leila
Decamekronkel door Leila Sahir 1 Maart 2014

‘Meisje, meisje mag ik je wat vragen?’ Riep de man, die ik net passeerde onder het viaduct op weg naar de tram. Ik herkende deze man wel. Als ik boodschappen doe, zie ik hem wel eens. Hij is een opvallende verschijning: Hij loenst een beetje, is klein en mollig, en loopt altijd iets met zijn hoofd naar beneden terwijl zijn rechter been achter hem aan sleept. ‘

Ja, dat mag’ antwoordde ik hem.

‘Weet u, mijn vrouw is overleden he..’

‘O wat vervelend voor u.’

Ik had veel vragen verwacht, maar deze zeker niet.

‘Nu ben ik op zoek naar een andere vrouw, voor koken en schoonmaken. Alleen is niet leuk he’

‘Ja, dat kan ik begrijpen.’

‘Ik zie jou vaker hier lopen he?’ Hij wijst naar de straat. Ik knik. ‘jij bent heel erg mooi’

‘Dat is aardig van u. Bedankt’

‘Jij bent Marokkaanse?’

‘Ja.’

‘Misschien wil jij met mij… Ik ben een aardige man, altijd lief.’

Ik had veel vragen verwacht, maar deze zeker niet. Deze man leek zich er echt niet van bewust dat dit, op zijn zachts gezegd raar was. Ik vond hem wel aandoenlijk. ‘Maar ik ben al getrouwd’, loog ik. En wees naar mijn rechter ringvinger, waar ik een ring droeg die ik van mijn moeder had gekregen. ‘Maar wel erg aardig van u, hoor.’

‘O sorry, sorry. Dat wist ik niet.’

‘Dat kon u ook niet weten. Geeft niks.’

‘Sorry echt sorry’ Hij deed een stap achteruit. ‘Het spijt me. Ik dacht, ik vraag het gewoon. Vragen kan gewoon, toch?’

‘Ja dat geeft niks hoor. Vragen kan gewoon. Nu weet u het.’

‘Ja sorry.’

‘Geeft echt niks. Ik ga weer verder . Goed?’

‘Ja, tuurlijk. Dag, dag.’

‘Fijne dag.’

Ik lachte hem toe en liep naar de tram.

Vragen kan gewoon, toch?
Terug naar het overzicht