Thema's
Gevat

Vroegah

Picture of Bianca
Column door Bianca Schrijver 9 Oktober 2014

Laatst was mijn telefoon uitgevallen terwijl ik met een vriendin had afgesproken om met de pont naar de IJhallen te gaan. Toen ze een minuut na het afgesproken tijdstip er nog steeds niet was, raakte ik in paniek. Normaal gesproken ben ik degene die altijd te laat komt dus er was vast iets gebeurd. Ze was al op een pont eerder gestapt of ze was onderweg aangereden. Ik stond op het punt om een random persoon aan te spreken om te vragen of ik mijn vriendin met haar telefoon mocht bellen, maar toen bedacht ik me dat ik haar nummer niet uit mijn hoofd weet. Ik was verloren.

Ik vervloekte mezelf dat ik te lui was geweest en mijn telefoon niet had opgeladen en ik vroeg me af hoe mensen dat vroeger deden. Toen was er ook geen mogelijkheid om iemand op straat aan te spreken om te vragen of je even zijn mobiel mocht gebruiken. Mijn ouders hadden me een keer verteld dat ze een vriendin gingen opzoeken in Parijs maar dat iemand die dag voor de trein was gesprongen waardoor zij uren vertraging hadden. Zij konden die vriendin niet bereiken, want geen mobiel waardoor zij uren op Gare Du Nord heeft staan wachten op een trein die maar niet kwam.

En toch kwam ik die middag thuis met een wekker die nu lekker vintage op mijn kastje staat te zijn

Gelukkig was ik voor niets in paniek geraakt want nadat ik had besloten om gewoon op de afgesproken plek te blijven wachten, kwam mijn vriendin tien minuten later stralend aangelopen met de vraag of ik niet op Whatsapp had gelezen dat ze wat later was. Nee dus.

Even later stond ik in een enorme hal waar de troep van vroeger werd aanbeden door iedere bezoeker en ik vroeg me af wat ons toch allemaal bezielt. Waarom willen we zo graag een verroeste wekker kopen die je moet opwinden terwijl er ook gewoon digitale wekkerradio’s met een dockingsysteem voor je iPod bestaan. En waarom willen we op houten fietsen rijden terwijl je voor datzelfde geld een elektrische kunt kopen? De trend van de vergeten groenten zoals pastinaak (?) en biefstuktomaat (??) snap ik al helemaal niet. Ik neem aan dat we ze om een heel goede reden vergeten zijn.

En toch kwam ik die middag thuis met een wekker die nu lekker vintage op mijn kastje staat te zijn. Betekenen die stoere woorden van hiervoor dus helemaal niets? Nee dat niet. Die hang naar vroeger is op zijn tijd heel leuk en mooi en inspirerend, maar voor mij herinnert die wekker mij er vooral aan dat we daar niet te veel in moeten doorslaan. Want het feit dat ik deze mening met jou kan delen via een website in plaats van via een buurtkrantje dat niemand leest, is op zichzelf al fantastisch.

Dus lieve vintagelovers en vergeten-groente-goeroe’s laten we vooral lekker bezig zijn met de toekomst in plaats van weemoedig terug te denken aan het verleden. Dat is ook mijn advies aan de depressieve postbode in New York. Hij bewaarde 40.000 brieven van anderen in zijn huis en in zijn auto omdat hij waarschijnlijk zelf nooit een brief kreeg. Maar niemand die hem heeft verteld dat je anno 2014 alleen maar een brief stuurt om te vertellen dat je een betalingsachterstand hebt bij Wehkamp. Mijn advies aan hem: maak een Facebook-account aan. Oké, ik word ook tien keer blijer van een kaart in de brievenbus dan van een por op Facebook. Maar die komen tenminste wel aan.

Vroegah
Terug naar het overzicht