Thema's
Romantiek

Zwijgende Duitsers

Picture of Micha
Column door Micha Ghorghy 11 September 2014

Het is zaterdagmiddag en tijd voor bier.

Ik heb zojuist kleding gekocht en na zo’n intensieve bezigheid is een goudgele verfrissing wel op z’n plaats. Na een korte zoektocht naar een geschikt terras zonder toeristenprijzen ga ik zitten aan een gezellig tafeltje waar ik prima kon genieten van het nazomerzonnetje. Na enkele ogenblikken komt er een jong stelletje op het terras afgelopen en kiest het tafeltje naast mij om te gaan zitten. Het zijn toeristen, want ze dragen een kaart van Amsterdam met zich mee. Ik vermoed dat het Duitsers zijn. Het meisje heeft een spijkerbroek aan met daarop een groen truitje met een wit dingetje in het midden, en de jongen draagt eveneens een spijkerbroek en een lichtgrijs T-shirt met de opdruk ‘Bob Dylan’. Zijn haar is kort getrimd aan de zij en achterkant, en bovenop is het allemaal net iets langer waardoor er een bescheiden kuifje ontstaat waarbij drie haartjes de verkeerde kant op staan om iets wilds te suggereren.

Nadat ze de drankkaart op het tafeltje gevonden hebben, breekt een lange periode van overpeinzing aan waarin besloten wordt welke al dan niet alcoholische versnapering genuttigd moet gaan worden. Dit alles voltrekt zich zonder een woord te wisselen. De totale stilte rechts van mij is opvallend. Het is geen ongemakkelijke stilte, en van een stilte na een ruzie is ook geen sprake. Toch blijft het akelig stil en de besluitvorming omtrent het te nemen drankje schiet ook niet op.

Nadat ze de drankkaart gevonden hebben, breekt een lange periode van overpeinzing aan

Voor de zoveelste keer rollen de ogen vruchteloos over de menukaart en er moet nu toch echt snel duidelijkheid komen aangezien de serveerster al onderweg is naar de twee. Na nog even te wikken en te wegen en zonder een spier te vertrekken is er blijkbaar een keuze gemaakt en wordt deze door de bediende in behandeling genomen.

Misschien dat het stel nu wat op gang komt, denk ik, nu de eerste stap van een terrasbezoekje gezet is.

Niets blijkt minder waar. De tweede fase van totale stilzwijgen gaat in.

Nog steeds is er geen geschikt gespreksonderwerp gevonden voor een gezellige babbel bij de borrel en ze gunnen elkaar geen blik waardig. Of ze kijken naar de tafel, of ze kijken langs elkaar heen, of ze kijken mijn richting uit waardoor ik halsoverkop een nieuw punt moet kiezen om naar te kijken. Trek in het drankje dat ze krijgen voorgeschoteld (een biertje voor de heer en een rosé voor de dame) hebben ze trouwens ook niet, want deze worden gedronken alsof het een door de dokter voorgeschreven medicijn betreft dat niet te hachelen is, maar wat je inneemt voor je eigen bestwil.

Dan gebeurt er iets.

De hand van het meisje ligt op tafel en de jongen besluit de pink van deze hand met alle liefde die hij in zich heeft vast te pakken. Zij kijkt hem aan en lacht lief terug. Het ziet er ietwat knullig uit, maar toch lief. Aan genegenheid ontbreekt het de twee dus duidelijk niet.

Er is gewoon eventjes niets te melden.

Nadat ze hebben betaald, lopen ze weg. Zonder iets te zeggen. Hand in hand, dat wel.

Zwijgende Duitsers
Terug naar het overzicht